Seçici mutizm her 140 çocuktan 1'inde görülen bir anksiyete bozukluğudur.

Nadir değildir. Sadece çoğu zaman fark edilmez.

Bu çocuklar nasıl konuşacaklarını bilmedikleri için sessiz değiller - sessizler çünkü yoğun kaygı belirli ortamlarda seslerini kullanmalarını engelliyor.
Bir öğretmen isimlerini söylediğinde cevap veremezler.
Oynarken kahkahalara boğulamazlar.
Canları yandığında yüksek sesle ağlayamazlar.
İçlerinde kelimeler var; sadece dışarı çıkamıyorlar.

Bu sessizlik bir seçim değildir.
Bu bir zorlamadır. Bir mücadele.

Erken yaşta desteklenmediğinde, özgüven, sosyal ilişkiler ve kendini ifade etme cesareti ciddi şekilde etkilenebilir.
Araştırmalar, 8 yaşından önce verilen desteğin önemli ölçüde daha etkili olduğunu göstermektedir.
Zaman geçtikçe kaygı derinleşebilir ve sessizlik kalıcı hale gelebilir.

Bu süreci hayatımdaki en önemli kişi olan erkek kardeşimle birlikte yaşadım.
Ben bir terapist ya da uzman değilim.
Ama ben bu sessizliğin ne anlama geldiğini bilen bir ağabeyim.

Genç bir LEGO tutkunu olarak, doğru ortam yaratıldığında oyunun bir köprüye dönüşebileceğini gördüm.
Baskı ortadan kalktığında ve güven inşa edildiğinde konuşmanın da bunu takip ettiğine tanık oldum.

LEGO'nun sloganına inanıyorum: "Oyun Süper Gücünüzdür."
Oyun gerçekten bir süper güçtür.

"Sadece en iyisi yeterince iyidir" yaklaşımına da inanıyorum.
Söz konusu çocuklar olduğunda, sadece en iyisi yapılmalıdır.

İşte tam da bu yüzden bunu söylüyorum:

Seçici mutizmi olan çocuklar için, oyunun en önemli olduğu yıllarda en güçlü olduğu dönem olması muhtemeldir.

Mini Konuşmalar bir başlangıç olabilir.
Ama benim umudum çok daha fazlasına ilham vermesidir.

Teknoloji, oyun tasarımı, bilim ve sosyal farkındalık bir araya geldiğinde, gerçek değişim mümkündür.

Eğer bugün bu yazıyı okuyorsanız ve bir çocuğun sesini bulmasına yardımcı olabilecek bilgi, kaynak veya nüfuza erişiminiz varsa,
Lütfen beklemeyin.

Bir çocuğun çocukluğunu sessizlik içinde geçirmesine izin vermeyin.

Eğer oyun bir süper güçse,
Bu gücü en çok sesleri duyulmayan çocuklar için kullanmalıyız.

Ve eğer "Sadece en iyisi yeterince iyidir" dersek
o zaman en iyisi hiçbir çocuğun sessiz kalmamasıdır.

Çünkü hiçbir çocuk
konuşmayı, gülmeyi ve kendilerini özgürce ifade etmeyi öğrendikleri yıllarda sessiz kalmak zorunda kalmamalıdır.

Birlikte onların seslerini duyurabiliriz.

Alp Özpamir