Bazı çocuklar konuşmak ister ama kaygı seslerini kilitler.
Seçici mutizm bir kaygı temelli Tipik olarak erken çocukluk döneminde başlayan ve çocuğun belirli ortamlarda - özellikle okul gibi sosyal ortamlarda - konuşamadığı bir durumdur.
Çocuk evde rahatça konuşabilirken, yabancı veya yüksek beklentili ortamlarda sesi kilitlenir. Bu inatçılık veya isteksizlik değildir - yoğun kaygıya verilen fiziksel bir tepkidir.
Araştırmalar, seçici mutizmin daha önce düşünülenden daha yaygın olduğunu göstermektedir. Örneğin, Birleşik Krallık Ulusal Sağlık Servisi (NHS), seçici mutizmin yaklaşık olarak aşağıdaki durumlarda görülebileceğini bildirmektedir Her 140 çocuktan 1'i.
Bu da birçok okulda bu durumdan geçen en az bir çocuk olabileceği anlamına geliyor - sadece her zaman fark edilmiyor.
ABD merkezli Çocuk Aklı Enstitüsü ve Seçici Mutizm Derneği de seçici mutizmin genellikle aşağıdaki durumlarla birlikte ortaya çıktığını vurgulamaktadır sosyal anksiyete bozukluğuve erken teşhis ve destek süreci önemli ölçüde kolaylaştırabilir.
Seçici mutizm tipik olarak erken çocukluk döneminde (2-4 yaş arasında) başlar ve çoğunlukla bir çocuk anaokuluna veya okula başladığında fark edilir.
Temel özellik, çocuğun belirli ortamlarda konuşamamasıdır - evde konuşabilirken, okulda veya tanımadıkları insanların yanında tamamen sessiz kalabilirler.
Uzmanlara göre en sık gözlenen semptomlar şunlardır:
Evde konuşuyor ama okulda tamamen sessizleşiyor
Öğretmenlere, akranlara veya diğer yetişkinlere yanıt vermemek
Bazı insanlarla konuşabilirken diğerleriyle konuşamamak
Bir soru sorulduğunda cevap verememe
Konuşması istendiğinde donmuş veya kilitlenmiş görünme
Sosyal ortamlarda felç olmuş veya içine kapanmış hissetmek
Sadece birkaç kelime söyleyebilmek
Fısıltıyla konuşmak
Ses tonunda fark edilebilir değişiklik
"Evet" veya "hayır" için baş sallama
Konuşmak yerine işaret etmek veya yazmak
Cevapları güvendiğiniz bir kişiye fısıldayarak iletmek
Tuvalete gitmeyi isteyemez veya temel ihtiyaçlarını ifade edemez
Kendini iyi hissetmediğinde veya rahatsız olduğunda söyleyememe
Bu çocuklar konuşmak istemedikleri için sessiz kalmıyorlar.
Konuşmak istiyorlar - ancak kaygı seslerini kullanmalarına izin vermiyor.
Evde konuşan bir çocuğun okulda tamamen sessizleşmesi, seçici mutizmin tanımlayıcı özelliğidir.
Seçici mutizm genellikle sosyal kaygı ile birlikte görülür ve destek geciktiğinde, konuşamama çocuğun okul hayatını ve arkadaşlıklarını etkileyebilir.
Bu bilgiler NHS, Selektif Mutizm Derneği ve Child Mind Institute'un klinik kılavuzları temel alınarak hazırlanmıştır.
Bu çocuklar konuşmak istemedikleri için sessiz kalmıyorlar.
Konuşmak istiyorlar - ancak kaygı seslerini kullanmalarına izin vermiyor.
Seçici mutizm genellikle yanlış anlaşılmaktadır. İşte NHS, Child Mind Institute ve Selective Mutism Association tarafından vurgulanan bazı yaygın efsaneler ve bunların arkasındaki gerçekler:
Çocuk konuşmak ister, ancak yoğun kaygı konuşmayı fiziksel olarak engeller. Bu kasıtlı bir seçim değildir.
Konuşma beklentisi çocuğun bedeninde bir "donma" tepkisini tetikler.
(NHS, Çocuk Aklı Enstitüsü)
Seçici mutizm utangaçlıktan farklıdır. Klinik olarak bir anksiyete bozukluğu olarak tanımlanır ve genellikle sosyal anksiyete ile birlikte görülür.
(NHS, Selektif Mutizm Derneği)
Seçici mutizmin doğrudan travmadan kaynaklandığına dair hiçbir kanıt yoktur.
Çoğu çocuk evde mükemmel bir şekilde konuşabilir.
Altta yatan mekanizma anksiyetedir, travma değil.
(Çocuk Aklı Enstitüsü)
Destek olmadan yıllarca devam edebilir.
Uygun yaklaşımlarla erken teşhis, süreci çok daha kolay hale getirir.
Destek ne kadar gecikirse, sessizlik o kadar pekişebilir.
(NHS, Çocuk Aklı Enstitüsü)
Baskı yapmak, zorlamak veya sürekli "konuş!" demek kaygıyı artırır ve konuşmayı daha da zorlaştırır.
Uzmanlar, konuşmayı zorlamak yerine güvenli iletişim alanları yaratmanın önemini vurguluyor.
(Çocuk Aklı Enstitüsü)
Destek olmadan yıllarca devam edebilir.
Uygun yaklaşımlarla erken teşhis, süreci çok daha kolay hale getirir.
Destek ne kadar gecikirse, sessizlik o kadar pekişebilir.
(NHS, Çocuk Aklı Enstitüsü)
Uzmanlar, seçici mutizmi olan çocukların çoğunun normal veya ortalamanın üzerinde bilişsel yeteneklere sahip olduğunu ve bazı durumlarda yüksek merak, yaratıcılık ve empati sergilediğini belirtmektedir.
Sorun zeka değil - konuşmayı engelleyen kaygı.
(Selektif Mutizm Derneği)
Birçok çocuk işaret ederek, yazarak, başını sallayarak veya güvendiği bir kişi aracılığıyla iletişim kurar.
Bu da iletişim kurma arzusunun devam ettiğini göstermektedir.
(Selektif Mutizm Derneği)
Seçici mutizmi olan çocuklar için en önemli şey, günlük hayata entegre edilmiş, baskıdan uzak, tutarlı ve güvene dayalı bir yaklaşımdır.
Aşağıdaki noktalar, NHS, Child Mind Institute ve Selective Mutism Association tarafından aileler, öğretmenler ve çocuğa yakın olanlar için paylaşılan temel kılavuzlara dayanmaktadır.
İlerleme küçük adımlarla fark edilmelidir. Bir bakış, bir fısıltı, hatta bir jest bile sürecin bir parçası olarak görülmelidir.
Büyük beklentiler yerine küçük kazanımlara odaklanın.
Çocuğun kendini rahat hissettiği ortamlar desteklenmelidir. Sessiz, baskısız ve yargısız alanların iletişime giden yolu yumuşatabileceği vurgulanmaktadır.
İşaret etmek, yazmak, başını sallamak veya güvenilir bir kişi aracılığıyla yanıt vermek, iletişim kurma arzusunun devam ettiğini gösterir.
Uzmanlar bunları konuşmaya giden doğal köprüler olarak tanımlıyor.
İlerleme sadece terapide gerçekleşmez. Evde, okulda ve sosyal ortamlarda tutarlı destek sağlanmalıdır.
Aile, okul ve profesyoneller arasındaki işbirliği güçlendirilmelidir.
"Konuştular mı?" diye sormak yerine, "denediler mi?" diye sorun. - Çocuğun çabası takdir edilmeli ve kutlanmalıdır.
Uzmanlara göre oyun, kaygıyı azaltır ve iletişim için güvenli bir zemin oluşturur.
Konuşma genellikle doğrudan öğretilmez - oyun yoluyla doğal olarak desteklenir.
Ailelerin gözlemlerine değer verilmeli ve profesyonellerden gelen önerilerle birlikte ilerleme kaydedilmelidir.
Seçici mutizmi olan bir çocuğu desteklerken, bazı yaklaşımlar istemeden kaygıyı artırabilir ve sessizliği pekiştirebilir. Aşağıdaki noktalar NHS, Child Mind Institute ve Selective Mutism Association'ın rehberliğine dayanmaktadır.
Sürekli "konuş" veya "söyle" demek kaygıyı artırabilir ve donma tepkisini pekiştirebilir.
Kalabalık ortamlarda çocuğu konuşmaya yönlendirmek çoğu zaman geri tepebilir.
Bunun bir seçim değil, kaygı temelli bir tepki olduğu unutulmamalıdır.
Bu süreç siyah ve beyaz değildir. Küçük adımlar büyük ilerlemenin temelini oluşturur.
"Diğer çocuklar bunu yapıyor" gibi ifadeler kaygıyı artırabilir ve bunlardan kaçınılmalıdır.
Günlük yaşam desteğinin en az profesyonel yardım kadar önemli olduğu vurgulanmaktadır.
Seçici mutizmde amaç çocuğu "konuşturmak" değil, öncelikle kendini güvende hissetmesine yardımcı olmaktır.
Güven arttıkça, iletişim için alan açılır.
(Kaynaklar: NHS, Child Mind Institute, Selective Mutism Association)
Seçici mutizmde ilerleme tek bir ortamda gerçekleşmez.
Uzmanlar, ilerlemeyi mümkün kılan şeyin tüm ortamlarda - evde, okulda ve sosyal ortamlarda - tutarlı destek olduğunu vurgulamaktadır.
(NHS, Child Mind Institute, Selective Mutism Association)
Bu nedenle, destek parça parça değil, bütünsel olarak düşünülmelidir.
Bir terapi yöntemi olarak değil, çocuğun kendi hızında ilerleyebileceği ve oyun yoluyla sesini keşfedebileceği destekleyici bir alan olarak.
Ama en önemli şey şudur:
Bu süreç tek başına yürütülemez. Aile, okul, profesyoneller ve çocuğun tüm sosyal çevresi birlikte çalıştığında, küçük adımlar zaman içinde büyük değişikliklere dönüşebilir.
Turkish 
English 
German 
Danish