Aileler, uzmanlar, gönüllüler ve sosyal yaşam alanları iletişim sürecini birlikte destekler.
Birlikte iletişimi desteklemek.
Mini-Community, seçici mutizm sürecinden etkilenen insanların bir araya geldiği bir alandır.
Bu yaklaşım, yaşanmış deneyimleri, toplumsal desteği, mesleki bakış açılarını ve gündelik yaşam alanlarını bir araya getirir. Her bir unsurun farklı bir rolü vardır, ancak hepsi tek bir fikri paylaşır: Çocuklar, konuşmaya zorlanmadan, kendilerini rahat hissettikleri şekillerde katılımda bulunabilmelidir.
Mini-Topluluk, birbiriyle bağlantılı dört katmandan oluşur: yaşam deneyimi, topluluk desteği, paylaşılan mesleki bilgi ve gündelik mekanlar.
Benzer deneyimlere sahip aileler ve yetişkinler, ortak deneyimler ve gündelik anlar aracılığıyla birbirleriyle bağ kuruyor.
Farkındalık, kapsayıcılık, atölye çalışmaları ve baskıların farkında olarak katılımı destekleyen kişiler.
Çocuklara özel desteğin yerini almadan genel bilgi ve bakış açılarını paylaşan uzmanlar.
Farklı katılım ve iletişim biçimlerine açık olan gündelik mekanlar.
Bu dört birbiriyle bağlantılı katman bir araya gelerek Mini-Community’yi oluşturur.
Bu süreci yaşayan bir aile olarak bazen kendimizi yalnız hissediyorduk.
Ailem, yaşadıklarımızı anlayan başka aileler aradı. Bu bağlantılardan bazıları sosyal medya üzerinden başladı; benzer şeyler yaşamış insanlarla gündelik endişelerimizi, sorularımızı ve küçük deneyimlerimizi paylaşmak, kendimizi daha az yalnız hissetmemize yardımcı oldu. Bu bağlantı ihtiyacı, daha sonra şeye dönüşen şeyin bir parçasıydı: Mini-Families.
Ayrıca, seçici mutizm konusunda deneyimi olan terapistlere ve uzmanlara ulaşmaya çalıştık ve öğretmenlerin desteğinin günlük yaşamda ne kadar önemli olabileceğini gördük.
Bir çocuğu tanıyan ve ona destek veren öğretmenler, terapistler, klinisyenler ve diğer uzmanlar, o çocuğun ihtiyaçlarını, koşullarını ve gelişimini genel toplumun anlayamayacağı bir şekilde kavrarlar. Mini-Topluluk içinde, Mini-Uzmanlar farklı bir role sahiptir: Uzmanlar, genel bilgi, bakış açıları, deneyim ve geri bildirimlerini daha geniş kapsamlı Mini-Topluluk ile paylaşabilirler; ancak bu, bir ailenin ihtiyaç duyabileceği çocuğa özel profesyonel desteğin yerini almaz.
Kız kardeşimin kendini rahat hissedebileceği bir konuşma alıştırması yapmak için, önce bir mekana ya da oradaki insanlara durumu açıklardık, ardından onunla birlikte geri dönerdik.
Bu deneyimler bize, gündelik mekanların ve buralarda bulunan insanların da önemli olabileceğini gösterdi. Bunlar, şunun ardındaki fikirlerin şekillenmesine katkıda bulundu: Farkındalık Alanları ve Mini-Gönüllüler: Daha bilinçli insanlar ve daha anlayışlı ortamlar, baskı yaratmadan katılımı daha güvenli ve rahat hissettirebilir.
Gündelik mekanlar, adım adım, her bir etkileşimle birlikte bu sürecin bir parçası haline geldi.
Restoranlarda kız kardeşim adına menüleri okurdum; uzun bir süre boyunca o siparişlerini kulağıma fısıldardı, ben de siparişleri verirdim.
Zamanla kız kardeşim de sipariş vermeye başladı.
Bizim için restoranlarda en önemli kriter yemek değil, sipariş süreciydi.
Markette kız kardeşim ilk kez bir market çalışanına çok kısık bir sesle süt reyonunun nerede olduğunu sordu.
Daha önceden kız kardeşimin durumuyla ilgili bilgilendirdiğimiz çalışan, sütün nerede olduğunu gösterirken, “Günde kaç bardak süt içiyorsun?” sorusuna önce parmaklarını göstererek cevap verdi.
Sonra başka bir gün, daha yüksek bir sesle başka bir ürünün nerede olduğunu sordu.
Kız kardeşimle birlikte sokaktaki insanlara sormak üzere küçük anket soruları hazırladık.
Bazen durdular ve cevap verdiler.
Bazen "Zamanım yok" deyip yollarına devam ettiler.
Bazen de kız kardeşimin sesinin ilk kez yabancılara yüksek sesle söylendiğini duymasını uygun görenler oldu.
Kimse kötü bir niyet taşımıyordu, ancak çoğu kişi nasıl davranması gerektiğini bilmiyordu.
Eğer, bir çocuğu iletişim baskısı yaratmadan nasıl dahil edebileceğini bilen bilinçli gönüllülere ve gündelik yaşamın bir parçası olan mekanlara ulaşabilseydik, bu deneyimlerin bazıları daha güvenli ve rahat hissettirebilirdi.
Mini-Community, bu süreçte ortaya çıkan ihtiyaçlardan — bağ kurma, anlayış, bilgi ve daha destekleyici günlük yaşam ortamları — doğmuştur.
Mini-Community, seçici mutizmli çocukların günlük yaşam ortamlarına ilişkin yaşanmış deneyimlerin paylaşılması, genel bilgi paylaşımı, farkındalık yaratma, işbirliği ve daha iyi bir anlayış için bir platform oluşturur.
Mini-Community, çocuklara yönelik tanı koymaz, tedavi uygulamaz, değerlendirme yapmaz veya klinik rehberlik sağlamaz. Bu platform, her bir çocuğu yakından tanıyan ve ona destek olan öğretmenlerin, terapistlerin, klinisyenlerin veya diğer uzmanların yerini almaz.
Mini-Community, ailelerin bu sürecin her aşamasını tek başlarına yürütmek zorunda kalmamaları için kurulmuştur — bu süreçte profesyonel destek, kişisel sınırlar ve her çocuğun kendi gelişim hızı ön planda tutulmaktadır.
Mini-Community
Seçici mutizmli çocuklar konusunda daha fazla anlayış yaratmak isteyen aileler, gönüllüler, uzmanlar ve destekleyici günlük yaşam alanlarıyla bağlantı kurun.
Mini-Community, seçici mutizm yolculuğundan etkilenen insanların bir araya geldiği bir alandır.
Bu süreçten geçen bir aile olarak kendimizi yalnız hissettiğimiz zamanlar oldu.
Ailem aynı yolculuktan geçen diğer ailelere ulaşmak için çalıştı ve bu alanda deneyimli terapistler aradı.
Seçici mutizm sürecinde öğretmen desteğinin ne kadar önemli olduğunu gördük.
Kardeşimin rahat konuşma egzersizleri yapabilmesi için önce mekanları bilgilendirdik, sonra ailecek oraya gittik.
Restoranlarda kardeşime menüyü ben okurdum. Uzun bir süre siparişlerini kulağıma fısıldarlardı. Zamanla kardeşim kendi siparişini kendisi vermeye başladı. Bizim için restoranlarda en önemli şey yemek değil, sipariş verme süreciydi.
Kardeşim süpermarkette ilk kez çok kısık bir sesle kasiyerden süt istedi. Daha önce kasiyere kardeşimin süreci hakkında bilgi verdiğimizde ve sütün yerini gösterdiklerinde "Günde kaç bardak süt içiyorsun?" sorusuna önce parmaklarıyla işaret ederek cevap vermişti. Başka bir gün ise biraz daha yüksek bir sesle farklı bir ürünün yerini sordular.
Kardeşimle birlikte sokaktaki insanlara sormak için küçük anket soruları hazırladık. Bazen insanlar durup cevap veriyorlardı. Bazen de "vakit yok" deyip geçip gidiyorlardı. Bazen kardeşimi daha yüksek sesle konuşması için uyaranlar bile oldu, çünkü kardeşimin yabancılara yönelik sesini ilk kez duyuyorlardı.
Kimse kötü niyetli değildi ama çoğu insan nasıl davranacağını bilmiyordu. Bu konunun farkında olan ve çocukla baskı kurmadan iletişim kurabilecek gönüllülere ulaşabilseydik, bu deneyim çok daha güvenli ve rahat olurdu. Mini-Community tam da böyle bir ihtiyaçtan doğdu.
Ancak ben profesyonel değilim, ailem de değil.
Mini-Community'de herhangi bir tedavi veya çözüm önerilmemektedir.
Sadece kimse bu yolda yalnız yürümesin diye vardır.
Seçici mutizmli çocukların seslerini duyurmak, sürece destek olmak ve bu yolu birlikte yürümek isteyen herkese açıktır.
Turkish 
English 
German 
Danish