Seçici mutizm, yaklaşık olarak her 140 çocuktan biri.
Bu nadir görülen bir durum değildir. Sadece çok sık gözden kaçmaktadır.
Seçici mutizm olan çocuklar, konuşmayı bilmedikleri için sessiz kalmazlar. Yoğun kaygı, belirli durumlarda seslerini kullanmalarını engellediği için sessiz kalırlar.
Öğretmen isimlerini söylediğinde cevap veremeyebilirler.
Oyun oynarken yüksek sesle gülemiyor olabilirler.
Yaralandıklarında çığlık atamayabilirler.
Kelimeler içlerinde duruyor. Ama bir türlü dışarı çıkamıyorlar.
Bu sessizlik bir seçim değildir.
Bu, onların kontrol edemeyeceği bir şey. Bu bir mücadele.
Erken yaşta destek sağlanmazsa, çocuğun özgüveni, sosyal ilişkileri ve kendini ifade etme cesareti ciddi şekilde etkilenebilir. Araştırmalar, sekiz yaşından önce sağlanan desteğin önemli ölçüde daha etkili olabileceğini göstermektedir. Zaman geçtikçe, kaygı derinleşebilir ve sessizlik daha kalıcı hale gelebilir.
Bunu, hayatımdaki en önemli insanlardan biri olan kız kardeşimle bizzat yaşadım.
Ben bir terapist ya da uzman değilim.
Ama ben, bu sessizliğin ne anlama gelebileceğini bilen bir ağabeyim.
Genç bir LEGO meraklısı olarak, doğru ortam yaratıldığında oyunun bir köprü haline gelebileceğini fark etmeye başladım. Baskının ortadan kalktığı ve güvenin oluştuğu zaman, konuşmanın nasıl ortaya çıkmaya başladığını gözlemledim.
Kız kardeşimle LEGO DUPLO duygu tuğlalarıyla oynuyorum.
Kız kardeşim LEGO House’da oynuyor.
LEGO’nun şu sözüne inanıyorum: “Oyun, senin süper gücündür.”
Oyun gerçekten de bir süper güçtür — özellikle de seçici mutizm sorunu olan çocuklar için, erken destek en büyük farkı yaratabileceği tam da o yıllarda.
Ayrıca LEGO kurucusunun sözlerine de inanıyorum Ole Kirk Kristiansen: “Sadece en iyisi yeterlidir.”
Bana göre, bu fikir söz konusu çocuklar olduğunda daha da büyük bir anlam kazanıyor. Onlar, onlara sunabileceğimiz en iyi bakımı, desteği, fikirleri ve fırsatları hak ediyorlar.
Ancak seçici mutizm sorunu olan çocuklar söz konusu olduğunda, henüz elimizden gelenin en iyisini yaptığımızı düşünmüyorum.
Ole Kirk Kristiansen’in sloganıyla: “Sadece en iyisi yeterlidir.”
Mini-Talks, bu tür bir başlangıç olabilir.
Ama benim umudum çok daha fazlasına ilham vermesidir.
Teknoloji, oyun tasarımı, araştırma ve toplumsal farkındalık bir araya geldiğinde, gerçek bir değişim mümkün olur.
Eğer bugün bunu okuyorsanız ve bir çocuğun sesini duyurmasına yardımcı olacak bilgiye, kaynaklara ya da nüfuza sahipseniz, lütfen beklemeyin.
Bir çocuğun çocukluğunu sessizlik içinde geçirmesine izin vermeyin.
Çünkü hiçbir çocuk, konuşmayı, gülmeyi, iletişim kurmayı ve kendini özgürce ifade etmeyi öğrendiği yılları sessizliğe hapsolmuş olarak geçirmek zorunda kalmamalıdır.
Eğer oyun bir süper güçse, o zaman bu gücü özellikle sesleri duyulmayan çocuklar için kullanmalıyız.
Ve eğer “Sadece en iyisi yeterlidir” diye inanıyorsak, o zaman uğruna çabalayabileceğimiz en iyi şey, hiçbir çocuğun sesinin duyulmadan kalmadığı bir dünyadır.
Birlikte, onların...’e yardımcı olabiliriz seslerin duyulması.
Alp Özpamir
Turkish 
English 
German 
Danish